سهشنبه، اردیبهشت ۱۴، ۱۳۸۹
پنجشنبه، اردیبهشت ۰۹، ۱۳۸۹
it gets really hard sometimes
اما گاهی بدجوری دلم می گیره، تا یه لحظه حواسم جمع می شه دلم می گیره، قلبم تیر می کشه، نفسم بند میاد و احساس خفگی می کنم و فکر می کنم فرار کنم از همه این آدمای موقتی که سرم رو باهاشون گرم می کنم برای فراموشی. گاهی خیلی دلم می گیره و احساس می کنم دیگه طاقت این حفره خالی توی زندگیم رو ندارم.
حرف گوش کن
مردایی که شب زیادی مشروب می خورن و پرفورمنسشون به همین دلیل میاد پایین رو باید دار زد، مخصوصا وقتی که از سر شب حواست هست به این مساله و هی بهشون می گی کمتر بخورن و اونا هی بگن حواسشون هست و می دونن چیکار می کنن و بعدش شب تا صب رو به قبله خُر و پف کنن. حرصم بیشتر از این حرف گوش نکردنه می گیره. بابا خب یه چیزی می دونم که می گم دیگه! همه مردا ادعاشون می شه اوکی هستن هرچقدر مشروب بخورن ولی با طبیعت و فیزیولوژی که نمی شه مبارزه کرد.
سهشنبه، اردیبهشت ۰۷، ۱۳۸۹
don't get too close, i bite
کاش می فهمیدی که چرا از موقعیت های رومانتیک فرار می کنم. چرا عشق بازی رو به سکس تبدیل می کنم. چرا نمی خوام دل ببندم به هیچ کس و هیچ رابطه ای. کاش لازم نبود که اصلا اینطوری می بودم و می شد خودم رو ول کنم، رها کنم، اونطوری که دلم می خواد. کاش می شد یک بار دیگه همون زن شیفته رومانتیکی که یه زمانی بودم بشم. ولی خب گذشته رو نمی شه تغییر داد. اتفاقایی که افتاده رد خودشون رو گذاشتن روی زندگی ام و تبدیل شدم به اینی که الان هستم. کاریشم نمی شه کرد.
یکشنبه، اردیبهشت ۰۵، ۱۳۸۹
don't throw your midlife crisis baggage on my vulnerable shoulders
I don't want to be the subject of anybody's midlife crisis. Is this too much to ask for? Of course part of it was my own fault because of my poor judgement and decision making. Gotta heal from this one quickly and move on with my life. Wasn't a big deal anyway cause it was spotted early.
no more complications...
I'm done with complicated worlds and relationships. I'm simple and frank and I expect the same thing from others. I really don't have the energy and spirits for complications. You don't know what I've been through, you have no idea, so please spare me from the complications and please don't send me mixed messages. I'm really naive and take everything literally. I just want to live my life and I need peace.
جمعه، اردیبهشت ۰۳، ۱۳۸۹
how crazy i am exactly? :))
این بالا پایین های احساسی من می تونه نشانه بیماری روانی باشه؟ از دو تا آدمی که رابطه ام رو باهاشون قطع کردم تو چند وقت گذشته توصیه شنیدم که حتما برم روانپزشک. منتها داشتم فکر می کردم چقدر این حالت ها بیماریه و چقدرش طبیعیه؟ اینکه من یه موقع هایی خوشحالم و در حال بالا پایین پریدن و جیغ و ویغ کردن و چند ساعت بعدش یهو دلم می گیره و غصه دار می شم، اینکه یکهو در عرض چند ساعت عاشق می شم و بعد، بعد از چند روز همه حسم از بین می ره، این بالا و پایین شدن ها چقدرش "انسانیه" یعنی به خاطر طبیعت انسان بودنمه و واکنش طبیعی هورمون ها و فشار خون و ضربان قلب و غیره بر اساس وقایع زندگی ام، و چقدرش به خاطر یک مشکل پاتالوژیکه و می تونه اسمش بیماری باشه که نیازش درمان علمی و پزشکی باشه؟
حالا هرچی فکرش رو می کنم با وجود توصیه این دو تا دوست که دوستای نزدیکم بودن و توصیه قوی کردن که برم روانپزشک، دارم فکر می کنم من هیچوقت تو چند سال گذشته اینقدر احساس زنده بودن نکرده بودم ولی. موندم که چقدر توصیه اونها به این ربط داره که اونطوری که اونها می خواستن رفتار نکردم و زندگی نکردم و حتی ارتباطم رو باهاشون قطع کردم و چقدرش به این ربط داره که واقعا نگرانم هستن و چون بهم خیلی نزدیک بودن، دقیقا موارد نگران کننده ای رو مشاهده کردن تو من. کسی می دونه حد و مرز آدم احساساتی طبیعی بودن با بیمار روانی بودن چیه؟
حالا هرچی فکرش رو می کنم با وجود توصیه این دو تا دوست که دوستای نزدیکم بودن و توصیه قوی کردن که برم روانپزشک، دارم فکر می کنم من هیچوقت تو چند سال گذشته اینقدر احساس زنده بودن نکرده بودم ولی. موندم که چقدر توصیه اونها به این ربط داره که اونطوری که اونها می خواستن رفتار نکردم و زندگی نکردم و حتی ارتباطم رو باهاشون قطع کردم و چقدرش به این ربط داره که واقعا نگرانم هستن و چون بهم خیلی نزدیک بودن، دقیقا موارد نگران کننده ای رو مشاهده کردن تو من. کسی می دونه حد و مرز آدم احساساتی طبیعی بودن با بیمار روانی بودن چیه؟
اشتراک در:
پستها (Atom)